جهان بعد از ديدگاه آئين بهايي
براستي در آثار بهايي اين دنيا چقدر ارزش دارد و ان جهان چه قدر و منزلتي؟
ازجمله اعتقادات ديانت بهايي اين حقيقت است كه انسان داراي دو جنبه است يكي جنبه جسماني و ديگري جنبه روحاني. اولي يعني جسم انسان، فاني است و با مرگ نابود مي گردد و دومي يعني روح، باقي است و پس از مرگ به حيات خود ادامه مي دهد. در كجا؟ در جهان روحاني . درعالمي كه ابدي است. در كلمات مباركه حضرت بهاءالله ، موسس ديانت بهايي مي خوانيم كه انسان مانند پرنده اي است كه چند روزي در قفس اين دنياي فاني به نغمه سرايي مشغول است(4)؛ اما او سرانجام قفس مي شكند و به آشيان باقي خود پر مي كشد(5). بدين ترتيب تعاليم بهايي به ما مي گويد كه « انسان به جهت زندگاني اين حيات دنيا خلق نشده است»(6)
اگربخواهيم بر طبق آثار بهايي اين دنيا و آن عالم روحاني را با يكديگر مقايسه نماييم، بايد عالم رحم و اين دنيا را با يكديگر قياس كنيم(7). وقتي جنين انسان در عالم تنگ و تاريك رحم قرار دارد از دنياي بيرون بي خبر است. دست دارد پا دارد چشم دارد گوش داردو... اما در رحم از دست و پا و چشم و گوش خود نمي تواند چندان استفاده كند. اما وقتي جنين متولد مي گردد به دنيايي مي آيد كه به مراتب بزرگتر است ، روشن تر است و تمام اعضاء و دست و پايي كه در رحم اندوخته حالا به كارش مي آيند تا بگيرد ، بدود ، ببيند و بشنود. به همين ترتيب دنيا در قياس با عالم بعد مثل جنين است. انسان در رحم دنيا مدتي موقت را طي مي كند و در عالم بعد به حيات حقيقي و ابدي خود ادامه مي دهد و از كمالاتي چون علم، عشق ، راستي و وفا كه در اين دنيا اندوخته ، نهايت استفاده را مي برد(8). در واقع آن عالم هم بهشتي دارد كه ثمره و ميوه اعمال ما درهمين دنياست(9). و نيز دوزخي دارد كه محروميت ازهمان كمالات روحاني است(10) . كمالاتي كه مي تواند ما را به خداوند نزديك نمايد.
ايام عمردراين دنيا هر قدر هم كه طولاني باشد در قياس با حيات ابدي روح پس از مرگ كمتر از لحظه اي است(11) . اين است كه بهاييان مرگ را مژده و بشارت مي دانند(12)؛ بشارت ورود به عالمي ابدي و از همين روست كه پيروان آئين بهايي به جاي كلمات «مردن» و يا « فوت شدن» ، عبارت« صعود كردن» را به كار مي برند. يعني به جاي آنكه بگويند مرد و يا فوت كرد مي گويند صعود كرد و اين خود گواه اين حقيقت است كه كسي كه از دنيا مي رود به عالمي بالاتر و شريف تر صعود مي كندو ترقي مي نمايد.
در آثار مكتوب بهايي هر چه قدر اين دنيا تنگ و تاريك، فاني و بي بنياد تلقي مي شود، عالم بعد يعني جهان روحاني وسيع و بي پايان، باقي و حقيقي جلوه مي نمايد. دنيا نمايشي است بي حقيقت(13)؛ سرابست نه آب و « هر كه را آب ناب سيراب نمايد از نمايش سراب در كنار»(14) است.
در اين دنيا انسان رهگذراست؛ عابري است كه مي آيد و مي رود؛ اما فقط رهگذري نيست كه برود و بي تفاوت بگذرد. مي آيد كه بسازد و آباد نمايد و آنگاه بي آنكه دل بندد، بگذرد و برود. البته براي ساختن، براي آباداني ، نقشه اي لازم است. اين نقشه را فرستادگان خداوند ازعالم بالا با خود مي آورند و ازما مي خواهند و ياري مي طلبند كه بياييم و با يكديگر دنيا را بسازيم؛ دنيا را آنگونه بسازيم كه قطعه اي از بهشت جهان بالا گردد.
پس ديانت بهايي همان قدر كه به فنا و ناپايداري دنيا خبر مي دهد؛ همان قدر بر اصلاح و سازندگي دنيا ارج مي نهد. اهتمام اديان الهي در دوران گذشته و پيروان ديانت بهايي در اين دوران، دگرگوني دنياست؛ به طوري كه جهان مادي يعني دنيا به جهان روحاني يعني ملكوت نزديك و نزديك تر گردد. چنين دگرگوني بزرگي از ظلم به عدل ، از آشوب به آرامش، از خيانت به امانت و ... فداكاري مي طلبدف؛ تلاش مي خواهد و عشق مي جويد. بهاييان به عشق مولايشان ، حضرت بهاءالله حاضرند جهت اصلاح و آباداني دنيا انچه دارند در طبق اخلاص و بندگي گذارند تا در عالم ديگر در جهان بالا سرافراز و كامران گردند. اين است كه در مناجاتي از ادعيه بهايي رو به سوي محبوب خود نموده، چنين مي خوانند:
هوالله
اي پروردگار عالميان در اين جهان به آتش عشقت بسوز و در آن جهان به مشاهده روي مهرويت كامران فرما. در اين عالم چون شمع بگداز و در آن عالم چون پروانه گرد شعله جمالت پرواز ده . تويي خجسته دلبر من و تويي فرخنده يار جان پرور من . والبهاء عليك ع ع
1- بيان فارسي باب هفتم از واحد دوم- كتاب ايقان ص 111
2- همان، همان باب
3- همان، باب شانزدهم از واحد دوم
4- مجموعه الواح مباركه ص 395
5- همان، ص 384- مكاتيب عبدالبهاءج1 ص 197
6- منتخبات آثار مباركه ص 91
7- مكاتيب حضرت عبدالبهاء ج1 ص 131
8- همان، ص 251
9- آيات الهي ص 348
10- كتاب مفاوضات ص 170
11-ادعيه حضرت محبوب ص 343
12- مجموعه الواح مباركه ص 24
13- درياي دانش ص 128
14- مجموعه مناجاتهاي حضرت عبدالبهاءص476
15- همان، ص 15.