در آئين بهائي ازدواج اتحاد مابین زن و مرد است و هدف اصلی آن پرورش روح و ایجاد هماهنگی و وحدت بین دو شریک زندگی است. بهائیان نیز هم چون سایر ادیان به امر ازدواج تشویق شدهاند. اما این ازدواج علاوه بر ارتباط جسمانی باید روحانی نیز باشد.
حضرت عبدالبهاء می فرمایند:
|
«در میان خلق ازدواج عبارت از ارتباط جسمانی است و این اتحاد و اتفاق موقت است زیرا فرقت جسمانی عاقبت مقرر و محتوم است ولکن ازدواج اهل بهاء باید ارتباط جسمانی و روحانی هر دو باشد، زیرا هر دو سرمست یک جامند و مجذوب یک طلعت بی مثال، زنده به یک روحند و روشن از یک انوار این روابط روحانیهاست و اتحاد ابدیست.» |
|
در دیانت بهائی هیچ مردی حق ندارد در زمان واحد، بیش از یک زن بگیرد و ازدواج موقت (صيغه) نیز در دیانت بهائی حرام میباشد. حضرت عبدالبهاء بهائیان را سفارش میکند که بین افراد جامعه هر چه دورتر ازدواج واقع شود، افراد دور به وسیله ازدواج نزدیک میشوند و این نیز میتواند دیانت بهائی را به رسیدن به صلح عمومی و وحدت عالم انسانی که اساسی ترین هدف این دین میباشد یاری برساند و نیز از لحاظ علمی ثابت شدهاست که ازدواج با دور موجب سلامت و زیبائی نسل آینده میگردد.
روابط جنسی بر حسب تعالیم بهائیان منحصراً در ظل ازدواج و فقط بین زن و مرد حلیت دارد. حضرت ولي امرالله در تبیین حکم غلمان در كتاب اقدس این حکم را مربوط به کلیه روابط جنسی بین افراد همجنس میداند. بنابراین شریعت بهائی روابط جنسی را فقط بین زن و مردی که با یکدیگر ازدواج نموده باشند مشروع میشمارد.